1- شوهر من یک ادم کله پوک از خودراضی با تواناییهای خیلی معمولیه و تنها موفقیتش تو زندگی اینه که تو ایران تو دانشگاه خوبی درس خونده و فوق لیسانس و دکترای موفقی از یک دانشگاه اسم و رسم دار داره...ولی قض

پنجاه روز دیگه مونده به 39 سالگی و خوب تا جایی که یادم میاد از 30 سالگی به بعد هیچ حس خاصی به عدد سنم نداشتم...یادمه که روزی که سی سالم شد خیلی غمگین و افسرده بودم و روز بعدش دیگه برام مهم نبود... فکر